سندروم فیلسوف مابی آدمهای کنکوری!

دارم وبلاگ چهل تیکه رو توی اوقات فراغتم میخونم!!! اینو دیدم

Imagine by John Lennon
شعر کامل آهنگ

Imagine there’s no Heaven
It’s easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today

Imagine there’s no countries
It isn’t hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace

You may say that I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you’ll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world

You may say that I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you’ll join us
And the world will live as one
به این فکر افتاده ام که وقتی دیگر در جهان هیچ چیزی مثل ابزارهای معمول وقت گذرانی آدمها نباشد، وقتی تعصب و جنگ و دروغ و دیپلماسی و توسعه و برنامه ریزی و آینده و بحث کردن و به همه فحش دادن و نظریه ساختن و مسخره بازی و شهید شدن و … دیگر وقت گذرانیها available نباشند اونوقت چند درصد آدمها قبل از تموم شدن همون روز یه بلایی سر خودشون میارن از افسردگی؟! افسردگی مزمنی که دیگر هیچ ملحفه ای برای پوشاندنش باقی نمانده؟
…
از طرف دیگر فکر میکنم این آرزوهایی که اول کرده، هیچ ربطی به صلح نداره… می تونه این آرزوها تحقق پیدا کنه اما ملت باز با هم میجنگن بر سر داشتن بیشتر… نگ وقتی فقط تا آخر امروز زنده باشن دیگه نمی جنگن. تا وقتی 2 ثانیه به آخر دنیا مونده باشه هم آدما می جنگن! ثانیه اول رو می جنگن برای بیشتر داشتن در ثانیه دوم. واقعا کاری که دنیا داره میکنه هم همینه… همینقدر احمقانه، همینقدر واقعی، همینقدر صادق در مورد تک تک انسانها…
من فکر میکنم این غریزیه همه مون همین کار رو میکنیم دست خودمون هم نیست… مجبوریم توی این معادله ها مجبوریم……